หน้าเว็บ

วันจันทร์ที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2555

กว่าจะมาถึงวันนี้

17/มี.ค./2555
     ตำแหน่งพ่อ และแม่ เป็นตำแหน่งที่สมัครแล้วลาออกไม่ได้ไปจนตลอลชั่วชีวิต และก็ต้องทำหน้าที่ในตำแหน่งนี้ให้ดีที่สุดด้วย วันนี้ลูกสาวคนโตเรียนจบชั้นประถมปีที่ 6 ผมเองในฐานะพ่อ ก็ดีใจ ที่ได้ทำหน้าที่ของตัวเองได้ดีมาในระดับหนึ่ง สามารถที่จะส่งเสียให้ลูกได้เรียนหนังสือจนจบระดับชั้นประถม 6 นับเป็นบันไดขั้นที่สองในชีวิคของเขา หลังจากที่ได้ผ่านก้าวแรก นั่นก็คือระดับอนุบาลมาแล้ว สมัยเมื่อ 6ปีก่อน สำหรับตัวผมแล้วทั้งสองเหตุการณ์ มันยังอยู่ในความทรงจำเสมอ และมันเหมือนกับว่าเพิ่งจะผ่านเหตุการณ์ในครั้งแรกมาเพียงไม่นาน เด็กผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งออกจากห้องประชุมมาหาเราและเอาใบวุฒิบัตรมาโชว์เรา  เพียงแต่ว่าทั้งสองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ขนาดและรูปร่างของลูกสาวเราเปลี่ยนไปก็เท่านั้นเอง แต่ในสายตาของพ่อ และแม่ก็ยังคงมองเห็นว่าลูกเรายังเป็นเด็กๆ อยู่นั่นเอง ซึ่งผมคิดว่าสำหรับคุณพ่อ และแม่ท่านอื่นๆ ก็คงจะมีความรู้สึกไม่แตกต่างจากผมเท่าไหร่ จากนี้ไปก็จะเป็นบันไดขั้นที่สามของเขา ที่จะต้องฟันฝ่าอุปสรรค์ต่างๆ ในการปีนขึ้นไป ไม่ว่าจะเป็นการหามี่เรียนใหม่ ต้องไปสอบแข่งขันกับนักเรียนคนอื่นๆ นี่ก็ถือเป็นบทชีวิตอีกหนึ่งบทที่ลูกสาวผมจะต้องผ่านมันไป แต่ไม่ว่าจะสอบได้ หรือสอบไม่ได้ก็ตาม ผมและแม่เขาก็ยังคงจะต้องทำหน้าที่พ่อ กับแม่ของเขาต่อไป เขาอยากจะเรียนอะไร โตขึ้นเขาอยากจะเป็นอะไร เราก็คงจะต้องคอยส่งเสริมเขา เป็นที่ปรึกษาให้กับเขา ผมบอกกับลูกสาวเสมอๆ ว่า พ่อกับแม่ไม่อยู่กับลูกไปจนชั่วชีวิตของลูกหรอกนะ ซักวันหนึ่งพ่อ กับแม่ก็ต้องจากไปอย่างไม่มีวันกลับ และก่อนที่วันนั้นจะมาถึง ก็อยู่ที่ตัวลูกเองว่าอยากจะได้ในสิ่งที่พ่อกับมาจะให้หรือไม่ พ่อกับแม่คงไม่มีทรัพย์สมบัติมากมายเหลือเอาไว้ให้เหมือนอย่างคนอื่นเขา จะมีให้ก็แต่ความรู้ต่างๆ นั่นเองทั้งในห้องเรียน ทั้งจากประสบการณ์จริงของชีวิต ที่บอกเล่าให้ลูกได้ฟังได้ และลูกก็จงใช้ความรู้ต่างๆ ที่ได้รับไว้ เลี้ยงดูตัวเองต่อไปในวันที่ไม่มีพ่อ และแม่อยู่ด้วย... 

ซึ่งเราเองก็ไม่รู้ว่าเขาจะเข้าใจในสิ่งที่เราพูดได้มากน้อยเพียงใด แต่ก็หวังว่าในอนาคต เขาจะสามารถเป็นคนดีและยืนอยู่ในสังคมด้วยขาของเขาเอง โดยที่ไม่ต้องพึ่งพ่อและแม่ได้ ปีหน้าเหตุการณือย่างนี้ก็จะกลับมาเกิดขึ้นอีกครั้งสำหรับลูกสาวคนที่สองซึ่งตอนนี้อยู่ชั้น ป.5 และกำลังจะขึ้น ป.6 และปีหน้าเขาก็จะจบป.6 และผมกับแม่เขาก็คงจะได้สัมผัสกับบรรยากาศอย่างนี้อีกครั้ง และก็หวังว่าจะได้สัมผัสบรรยายกาศแบบนี้ไปจนกระทั่งเขาโตเป็นผู้ใหญ่ เข้าวัยทำงาน และแต่งงานมีครอบครัวไป แต่ตำแหน่ง พ่อ กับแม่ ก็ยังคงอยู่ต่อไป จนกว่าชีวิต จะหาไม่ และก็ไม่รู้ว่าลูกเราจะรู้จักตำแหน่งของลูกหรือเปล่า ว่าจะต้องมีหน้าที่อย่างไร... เพราะตอนนี้หน้าที่ของเขาส่วนใหญ่ก็คือเรียนหนังสือ และนี่ก็คือความหวัง ความฝัน และความทรงจำเล็กๆ จากพ่อคนหนึ่ง ที่มีต่อลูกสาวของเขา และก็เชื่อว่าพ่อกับแม่ทุกคนก็คงจะมีความหวังคล้ายๆ กันกับผมเช่นกัน
และนี่คืออีกหนึ่งบทบันทึก ที่อยากเก็บเอาไว้เป็นความทรงจำ

BY: K.C.A.N





ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น